Mijn allereerste grote tuftwerk.
En uiteraard maakte ik het mezelf meteen niet gemakkelijk.
Een organische vorm. Heel veel lijnen. Zwart /wit. Verschillende hoogtes. Carving. Een woord erin verwerkt. En vooral: nog nauwelijks weten hoe het materiaal zou reageren op wat ik in mijn hoofd had.
Ik was aan het leren terwijl ik het maakte.
En dat zie je.
Niet verbeteren
Intussen zijn we enkele werken en behoorlijk wat uren verder.
Mijn lijnen zijn strakker. Ik weet beter hoe dicht ik moet tuften, wat verschillende garens doen, hoe ik vormen opbouw en hoe ver ik kan gaan in het scheren en carven.
Als ik vandaag naar NU. kijk, zie ik dus ook wat ik anders zou doen.
Maar ik doe het niet.
Ik wil dit werk niet achteraf aanpassen aan wat ik intussen geleerd heb.
Het mag tonen wat ik toen kon.
Want misschien zit net daar voor mij de waarde van dit eerste werk. Het is geen eindpunt. Het is een momentopname.
Een begin.
Een beetje zoals het leven
De lijnen van NU. zoeken hun weg. Ze draaien, botsen, lopen samen, gaan weer uit elkaar en verlaten uiteindelijk zelfs de begrenzing van het werk.
Helemaal gepland. Niet perfect recht. Zeker niet overal even voorspelbaar. En eigenlijk is dat behoorlijk herkenbaar. We meanderen allemaal wat door het leven.
We proberen.
Sturen bij.
Denken dat we weten waar we naartoe gaan…
en slaan vervolgens toch ergens anders af.
Perfectie?
Ik weet niet of die zo interessant is.
Groei wel. Beweging wel.
Steeds beter worden in wat je doet, zonder onderweg alles weg te werken wat laat zien waar je vandaan komt.
Waarom NU.?
Die twee letters én punt kwamen er niet toevallig.
NU.
Omdat dat uiteindelijk het enige moment is waarin iets daadwerkelijk kan gebeuren.
Niet gisteren.
Niet wanneer alles perfect zit.
Niet ooit, als we er helemaal klaar voor zijn.
NU.
En misschien is dat achteraf bekeken ook precies wat ik zelf gedaan heb.
Niet wachten tot ik het ambacht beheerste maar…
beginnen,
maken,
leren.
En, verdergaan.
NU.
Mijn eerste.
En daarom zal het altijd een bijzondere blijven.
Reactie plaatsen